Baltsende wilde eenden

Wilde eenden: vrouw (links), man in eclipskleed (onder)
en man in broedkleed (boven)

De wilde eenden waren een tijdje onzichtbaar en dat heeft een reden, want in de nazomer gaan eenden in de rui. In tegenstelling tot veel andere vogels verliezen eenden al hun slagpennen in één keer. Hierdoor kunnen ze de eerste twee tot vier weken niet vliegen. Op zo'n moment ga je dus als eend niet lekker rond showen in open water, want dan ben je de spreekwoordelijke 'sitting duck' (een gemakkelijk doelwit). In de ruitijd krijgen de mannetjes het zogenaamde eclipskleed, dat veel op dat van een vrouwtjeseend lijkt. Dat zorgt in deze hachelijke tijd voor betere camouflage. Maar je kunt de geslachten altijd herkennen aan de kleur van de snavel: geelgroenig bij de woerden (mannetjes) en oranje met bruine vlekken bij de vrouwtjes. 

Na de rui krijgen de mannetjes langzaam weer hun kleurrijke broedkleed terug, met de bekende groene kop, witte halsring en kastanjebruine borst. Dit proces kan nog 2 tot 3 weken duren. Wie de woerd beter bekijkt ziet dat de kopkleur kan verschillen van smaragdgroen tot paarsblauw metallic. De eend heeft geen pigmenten die deze kleuren veroorzaken, maar dit is een speling van het licht op kleine structuurtjes in de veren. Sommige kleuren uit het spectrum worden geabsorbeerd en andere weerkaatst en zo ontstaat een variabele kopkleur. Let maar eens op wanneer je welke kleur te zien krijgt als de eenden op een zonnige dag een rondje draaien in het water. Met helder licht zie je de effecten namelijk het best. 

Ik vroeg me af of de vrouwtjes wellicht een voorkeur voor een bepaalde kleur hebben, waardoor het mannetje zo manoeuvreert dat de juiste kleur in beeld komt. Uit onderzoeken blijkt dat dat niet het geval is. De vrouwtjes letten op de intensiteit van de glans en de flitseffecten/het wisselen van de kleuren. Dat is voor hen een teken van de fitheid van de potentiële partner. 

Vrouwtjes zijn sowieso aan zet bij de partnerkeuze. Het mannetje moet flink zijn best doen om zich 'in the picture' te spelen bij de vrouwtjes. Ik was hier onlangs getuige van, toen ik de eenden sinds lange tijd weer eens in het park zag.

De koppen van de woerden waren in topconditie en ik kon de verschillende kleurschakeringen goed onderscheiden. Om de vrouwtjes te imponeren zijn er twee typische gedragingen: kop en staart omhoog en de 'grunt-whistle' dat in het Nederlands meestal vertaald wordt met 'knor-fluit'. 

Kop en staart omhoog
Illustratie: CornellLab

Kop en staart omhoog: Hierbij trekt de woerd met een luid fluitsignaal zijn vleugels en staart omhoog, toont zijn paarsblauwe dekveren en maakt zijn lichaam compact. Dit is een snel gebaar, vaak uitgevoerd door mannetjes in een groep om indruk te maken op het vrouwtje.

Knor-fluit (Grunt-whistle)
Illustratie: CornellLab

Knor-fluit: Dit is een één seconde durende vertoning waarbij het mannetje uit het water omhoogkomt, zijn kop optilt en een opvallend fluitend geluid laat horen, gevolgd door een grommend geluid terwijl hij terugkeert naar zijn normale houding. Dit wordt vaak uitgevoerd door groepen mannetjes om indruk te maken op de vrouwtjes.

Als het vrouwtje een mannetje wel ziet zitten komen ze in een volgende fase van de balts, die gepaard gaat met knikken. Tegen die tijd zit het wel snor tussen die twee. Maar de meeste eenden zijn nu nog niet zo ver.

Knikken
Illustratie: CornellLab

Bekijk in het filmpje het baltsgedrag (zie je het knor-fluit en ook een snelle kop-en-staart-omhoog?) en de verschillende kopkleuren van de woerden - met een ontbijtende blauwe reiger als intermezzo. Maar ga ook vooral op pad om het allemaal zelf de bekijken tijdens de komende zonnige dagen. Geniet ervan en laat me in de reacties even weten als je baltsende wilde eenden hebt gezien!

Wil je meer weten over wilde eenden? Via deze link kun je al mijn blogs over deze eenden lezen. 

Baltsende flamingo's bij de Grevelingendam

Na een kort verblijf op Voorne-Putten besloten we afgelopen maandag 'vogelend' naar huis te rijden. Zondagavond checkte ik daarom waarneming.nl om te zien welke route we het best konden nemen. Bij de Grevelingendam waren flamingo's gearriveerd in een flinke groep. Overigens heeft zo'n groep de prachtige naam 'flamboyance'. Dat past ook wel bij hun exotische uiterlijk. Het plan was duidelijk: op maandag naar de Grevelingen!

Door een berijpt landschap vonden we onze weg naar de dam. Al snel zagen we de roze flamboyance in het zeewater staan. We telden maar liefst 74 vogels.

Flamboyance flamingo's bij de Grevelingendam

Nu moesten we de plek nog te voet zien te bereiken, we parkeerden halverwege de dam en liepen naar het monument om vanaf de dijk de dieren gade te slaan. De groep die hier de winter doorbrengt, is een mix van Europese en Chileense flamingo's en hun gekruiste afstammelingen. De grote flamingo of Europese flamingo, is de enige flamingosoort die in Europa in het wild voorkomt, de andere flamingo's zijn verwilderde vogels (en hun gezamenlijke nakomelingen). Het verenkleed van de Europese flamingo is overwegend wit met wat roze, dus deze vogels zijn de 'bleekscheten' in bovenstaande foto, die door het ochtendlicht wat rozer ogen dan normaal. De vogel heeft een extreem lange nek, een stompe, gehoekte snavel met een zwarte punt, extreem lange poten en korte tenen met zwemvliezen. De lichaamslengte bedraagt 150 cm en het gewicht tot 4 kg. Je kunt de Europese flamingo op onderstaande foto zien, maar ook in een filmpje dat ik een aantal jaren geleden maakte in Spanje, in de lagunes van Alcazar de San Juan y Villafafila.  

Europese flamingo's
Foto: By Giles Laurent - Own work, CC BY-SA 4.0, wikimedia

In deze flamboyance gaat het om dieren die in deze contreien leven en prima tegen kou bestand zijn. Die nacht was het kwik tot onder het vriespunt gedaald, maar het zoute water bevriest niet zo snel. Dat is de reden dat de dieren hier zijn. Als het water in hun broedgebied in het Zwillbrocker Venn (net over de grens met Duitsland vlakbij Groenlo) bevriest dan komen ze naar zee om te eten. Met hun snavel zeven ze ongewervelden uit het water. 

Maar in deze tijd eten en rusten ze niet alleen. We waren getuige van een mooi schouwspel: de balts! De vogels liepen in rijen van links naar rechts en bewogen daarbij hun koppen als vaantjes van links naar rechts. Ook vlagden ze met hun vleugels om de spectaculaire diep oranjeroze kleur daarvan te showen. Afijn dat kun je het beste zelf zien, dus bekijk daarvoor het filmpje dat ik er van maakte (klik hier om dat op YouTube te bekijken). 

Nadat we het schouwspel gefilmd en door de telescoop uitvoerig bekeken hadden wilden we net opbreken toen er een verslaggeefster van de Provinciale Zeeuwse Courant aankwam. Ze was verbaasd dat we op dat moment de enigen waren om de flamingo's te bekijken. Zij heeft me geïnterviewd en dit verwerkt in haar artikel in de krant en op de website. In de loop van de dag werd het toch nog druk op de dam, maar wij hadden het flamboyante schouwspel van de flamboyance in alle rust kunnen bekijken. 

Twee houtduiven die het goed met elkaar kunnen vinden

Vorig jaar schreef ik al eens over het paar- en nestgedrag van de houtduif. In het park leven heel wat paartjes van deze soort. Dus is het nu een drukte van belang met het afbakenen van de territoria. Het mannetje maakt vanuit een hoge positie een glijvlucht, die soms gepaard gaat het luidruchtig vleugelgeklapper. Vrouwtjes inspecteren de territoria en strijken af en toe neer op een tak in de buurt van een mannetje. Het mannetje buigt dan voor het vrouwtje, zoals je in het filmpje van bovengenoemde blog kon zien. Dit heeft dezelfde functie als het kokmeeuwgedrag dat ik onlangs beschreef: kokmeeuwen draaien hun donkere kop weg om minder agressief over te komen op een vrouwtje. En zo is de buiging voor het duivenvrouwtje ook bedoeld. Het mannetje begint op een afstandje en tussen de buigingen door probeert hij haar steeds verder te naderen. De paarvorming is dan nog niet meteen een feit. Het proces kan zo maar een tijdje stilgelegd worden als het ineens weer een tijdje koud weer is. 

Verliefde houtduiven

Maar deze dag in het park was een zonnige dag met een lentetemperatuurtje. Daarom kon ik getuige zijn van de volgende fase in de verlovingstijd van de houtduifjes: het 'minnekozen'. Eerst zag ik ze trouwens synchroon bewegen waarbij de hun vleugels leken te verzorgen en hun hoofd in hun nek legden, dat ging in een behoorlijk tempo. Daarna kroelden ze met hun snavel in elkaars nek. Tussendoor was er een korte pauze om de veren glad te strijken en dan begon het schouwspel opnieuw. Aan het eind bogen ze tegelijkertijd, alsof ze hadden ontdekt dat ze publiek hadden :). Tijdens de razendsnelle paring die uiteindelijk volgde stond de camera net even uit..... 

Bekijk het grappige schouwspel in het filmpje van deze week door hier te klikken.

Ook de gaaien waren weer op liefdespad, daaraan wijdde ik vorig jaar deze blog. 

Houtduif buigt voor zijn vrouwtje

Houtduiven zijn te herkennen
aan de witte nekvlek

Tijdens een van mijn eerdere verkenningen in het park zag ik halsbandparkieten zich te goed doen aan de nectar in de kersenbloemetjes. In de kersenboom voor mijn huis zag ik ook houtduiven (te herkennen aan hun witte nekvlek) snoepen van de zoete lekkernij. Op een ochtend zaten ze met een aantal in een jonge rode beuk waar ze de net uitgekomen bladeren verorberden. Maar er gebeurde nog wat, want een mannetje zette zijn borst vooruit en maakte wel een tiental buigingen voor een vrouwtje. Niet dat ze er veel aandacht aan leek te schenken, maar misschien bekeek ze het wel vanuit haar ooghoeken :). Het buigen en het koeren is typisch baltsgedrag dat alle duiven vertonen. Het koeren verschilt per duivensoort: de houtduif roept roekoekoe koekoe. In principe zijn de stelletjes langdurig samen, maar slippertjes komen regelmatig voor. In het park zitten veel duiven en ik zie ze ook met regelmaat een baltsvlucht uitvoeren. Dat heb ik helaas (nog) niet op film vast kunnen leggen. Het mannetje zit een tijd in een hoge boom (dan is mijn geduld al op :)). Plotseling krijgt hij de geest en stijgt met luid vleugelgeklap op, alsof hij wil zeggen: ziet iedereen mij duidelijk, aandacht, aandacht! Na een paar flinke vleugelklappen op het hoogste punt daalt hij in zweefvlucht af naar een andere boom. Zo pendelde de betreffende houtduif tussen een treurwilg langs de rand van de vijver naar een boom op het eilandje in het water. Wanneer de duivin wil paren duwt ze haar snavel tegen de keel van het mannetje (dat ook wel doffer wordt genoemd) en die beantwoordt dat gedrag. 

De doffer buigt voor de duivin tijdens de balts

Zo minnekozen ze regelmatig met elkaar. Dit gedrag schijnt de eisprong op gang te brengen. Het mannetje bepaalt de nestlocatie, dat kan een oud nest zijn dat een beetje wordt opgelapt of er wordt een nieuw nest gebouwd. Dat is meestal een slordig bouwwerk van takken. Zo slordig gemaakt dat er met regelmaat een ei uit valt, dat is dan verloren. Een week voor de eieren gelegd worden, zit het vrouwtje stevig op het nest. Noem het proefbroeden of misschien is het bedoeld om het nest een beetje in vorm te duwen, het is niet duidelijk waarom het vrouwtje dat doet. Na deze week worden twee eieren gelegd, één per dag. Broeden doen man en vrouw in twee diensten. De doffer heeft een baan van 9 tot 4, dan is het vrouwtje aan de beurt. Als de jonge duiven na 2 1/2 week uit het ei kruipen worden ze gevoed met duivenmelk. Enkele dagen voordat de eieren uitkomen wordt de binnenwand van de krop van de duif dikker. Dit wordt bepaald door het hormoon prolactine, hetzelfde hormoon dat bij zoogdieren voor de melkproductie zorgt. Als de jongen geboren zijn, laat deze laag los. Het is dan een kaasachtige substantie die door de jongen uit de krop kan worden gepikt. Zowel vrouwtjes als mannetjes geven duivenmelk. Deze aanpassing is vrij uniek binnen het vogelrijk maar komt ook voor bij flamingo's en mannelijke keizerspinguïns. Het goedje bevat meer vet en eiwitten dan koemelk en zorgt ervoor dat duiven een groot deel van het jaar kunnen broeden omdat ze minder afhankelijk zijn van ander voedselaanbod. Je ziet de houtduiven in het filmpje, maar ook koolmezen (met het zwarte kapje) en pimpelmezen (met het blauwe kapje) die het hoogste lied zingen in het broedseizoen. De koolmees verzamelt mos voor een nestje dat in holen of nestkastjes wordt gemaakt. Klik hier om het filmpje te bekijken. 

Zingende gaaien houden je voor de gek

Gaai

Vlaamse gaaien (tegenwoordig zeggen we overigens kortweg gaaien) kennen we vooral van hun luidruchtige geschreeuw in bossen en parken. Je ziet ergens een interessante vogel, ree of hert en sluipt nader bij om 'm beter te zien. Tien tegen één heb je ergens een gaai over het hoofd gezien die met een luid krassende schreeuw de benen neemt en zo ook alle andere dieren waarschuwt dat er indringers aankomen. Weg waarneming :). Toch is dat geschreeuw niet het enige geluid dat de gaaien produceren. De soort behoort zelfs tot de zangvogels, die daarvoor een speciaal orgaan in de luchtpijp hebben, de zogenaamde syrinx. In deze tijd kunnen gaaien je behoorlijk op het verkeerde been zetten door allerlei geluiden te imiteren. Op struintocht in 'mijn' parkje dacht ik ooievaars te horen klepperen. Nu loopt er in alle vroegte wel eens eentje naar eten te zoeken op het grasveld, maar voor zover ik weet is er geen nest of paartje ooievaars in de omgeving. Ik ging af op het geluid en zag een troepje gaaien in de boom zitten. Ze maakten allerlei verschillende geluiden (waaronder dat geklepper) en deden ook een kraai en een buizerd na. Ik zag het ze doen (je kunt het controleren in de film) anders had ik het niet geloofd. Op waarneming.nl wordt ook gerapporteerd dat ze kunnen hinniken als een paard, een miauwende kat kunnen nadoen en het geluid van kraanvogels produceren.

De langere kopveren zijn hier te zien

De gaaien zaten wel met een stuk of acht vogels bij elkaar. Zoiets blijkt een vrijgezellengroepje te zijn, op zoek naar een maatje voor het leven. Euraziatische gaaien zijn monogaam en broeden één keer per jaar in de lente. Aan het begin van de lente, meestal in maart en april, vormen ongepaarde vogels spontaan bijeenkomsten waar ze hun partners kiezen. Dat gaat gepaard met veel show, heen en weer vliegen, een opgezette 'kroon' (de veren op het hoofd) en een breed scala aan geluiden. Mannetjes laten zich opvallender zien dan vrouwtjes en ze achtervolgen ze ook. Zulke paringsbijeenkomsten kunnen plotseling ontstaan, dus je hebt geluk als je er een meemaakt. Ze worden vaak gestart door reeds gepaarde stelletjes die achter elkaar aan jagen en zich aan elkaar vertonen. Ongepaarde vogels uit de omgeving sluiten zich hier spontaan bij aan en worden geprikkeld om mee te doen. Soms bestaat zo'n groepje uit niet meer dan drie of vier vogels, maar er zijn er ook van dertig of meer gaaien. Deze bijeenkomsten vinden soms ook later in het seizoen plaats (juni), hoewel die bijeenkomsten waarschijnlijk het gevolg zijn van het feit dat een gepaarde vogel zijn partner of nest verliest in plaats van dat nieuwe vogels hun eerste partners vinden. Dus mocht je vreemde geluiden in een boom horen, ga dan gauw kijken of je getuige kunt zijn van zo'n spektakel. Door het vele heen en weer vliegen was het moeilijk te filmen, maar ik heb mijn best gedaan om je een blik te bieden op dit bijzondere gedrag. Klik hier om de film te zien.

Baltsende brilduikers

Brilduikers
Bron: wikimedia, Richard Crossley -
The Crossley ID Guide Britain and Ireland

Midden januari maakten we onze traditionele wandeling rond de Reeuwijkse Plassen, waar tienduizenden en soms honderdduizenden vogels overwinteren. Toevallig waren we er vorig jaar precies op dezelfde dag, maar zoveel vogels als in 2019 waren er dit jaar niet. Toch viel er wat bijzonders te beleven. Al jaren kijk ik er naar uit om het baltsgedrag van brilduikers vast te leggen om aan jullie te laten zien. Maar brilduikers zijn niet dik gezaaid in Nederland en behoorlijk schuw. In een bepaalde hoek van de plas zagen we er altijd drie of vier, maar zodra we stopten met lopen maakten ze zich uit de voeten. Eén keer had ik door de verrekijker een baltsend mannetje gezien, maar het was zelfs voor de telelens te ver weg. Op deze dag had ik meer geluk. In de bekende hoek hield zich een groep van wel 13 brilduikers op. Waarschijnlijk hadden ze het zo druk met elkaar imponeren dat ze wat minder voorzichtig waren dan anders, waardoor ik ze - nog steeds wel van een afstand - kon filmen. De mannetjes hebben subtiele streepjes op hun witte lijf en een donkergroene kop, die er door het bewolkte weer eerder zwart uitzag. Het 'brilletje' in de vorm van witte vlekken achter de snavel was niet te missen. Vrouwtjes zijn grijsbruin met een kastanjebruine kop. In het Engels heten de vogels 'goldeneye', naar hun goudgele ogen. Honderdtien jaar geleden beschreef Charles W. Townsend het baltsgedrag van de brilduiker in een wetenschappelijk artikel als volgt: één of meerdere mannetjes zwemmen ongeduldig rond een vrouwtje. Hun kopveren zijn opgezet, zodat hun hoofd groot lijkt en hun nek slank. Het hoofd wordt vooruitgestoken, vlak boven het water dat ze soms aanraken.

Baltsende brilduikers
Illustratie Jos Zwart - wikimedia

Dan richt hij zich plotseling op, steekt de snavel omhoog en maakt een raspend geluid (beluister dit op de site van de Vogelbescherming). Om vervolgens zijn achterhoofd met een snelle beweging op zijn romp te leggen. Bij het terugveren van de nek trappelt hij zijn oranje poten soms boven het water uit. Het vrouwtje antwoordt af en toe door haar hoofd ook boven het water te brengen of haar snavel omhoog te steken. De kop achteroverleggen doet ze niet, als je dat ziet kun je te maken hebben met een onvolwassen mannetje, die een verenkleed heeft dat veel op een vrouwtje lijkt. In mijn filmpje van deze week (e-mailabonnees klik hier) kun je zien dat het baltsgedrag sinds 1910 niet veranderd is. In de loop van februari trekken de vogels naar het noorden om te gaan broeden. Wil je ze voor die tijd nog zien, kijk dan op waarneming.nl of er brilduikers bij jou in de buurt waargenomen zijn. In het zoekscherm kun je onder de knop 'filter' jouw provincie kiezen.

  

Flirtende vlinders hebben geen tijd om te eten

Het bont zandoogje kan overwinteren
als rups of als pop

Een wandeling in de buurt van het Limburgse plaatsje Holset voerde door een relatief jong berkenbos. Berken zijn echte pionierbomen, die kale vlaktes snel koloniseren. De bomen laten veel licht door, waardoor er veel ondergroei is. Dat zijn plekjes waar de hazelmuis en hazelworm zich thuis voelen, maar die soorten zijn verschrikkelijk moeilijk te spotten. In het lichte bos waren bonte zandoogjes aan het flirten. Bonte zandoogjes zien we gelukkig steeds vaker in Nederland. Wat betreft hun overwinteringsgedrag zijn dat best bijzondere vlinders. Zoals de meeste mensen wel weten maken vlinders een volledige gedaantewisseling door: uit het ei komen rupsen, vreetmachines die gedurende dit stadium 20x langer en duizenden keren zwaarder worden vergeleken met het moment dat ze als rups te voorschijn kwamen. Na het popstadium vliegen de vlinders uit. Hoe vlinders overwinteren is per soort genetisch vastgelegd: sommige soorten doen dat als vlinder (zoals de citroenvlinder en de dagpauwoog), andere als ei of als pop. De bonte zandoogjes kunnen flexibel overwinteren: als rups of als pop, dat is zeldzaam in de vlinderwereld. De overwinterende poppen komen eerder uit, omdat ze al een stadium verder zijn, en die bonte zandoogjes kunnen we dan al vroeg in het jaar tegen komen, op zijn vroegst in maart. De mannetjes gaan vervolgens posten op een uitstekende tak of andere plek waar hij goed gezien kan worden door de vrouwtjes. Als er een interessante partner langskomt vliegt het mannetje om het vrouwtje heen en scheidt geurstoffen (feromonen) af. Het vrouwtje kan op basis van de geur en het vlieggedrag zien of het mannetje van 'haar soort' is. Dan kan de paring plaatsvinden. In het filmpje van deze week, zie je dit flirtgedrag.

Geen tijd om te eten
Er is een onderzoeker die gedurende een periode van 8 jaar heeft bijgehouden hoe vlinders de dag doorbrengen. De meeste tijd (30%) vliegen de vlinders, gevolgd door drinken (26%) van nectar, sap van rottend fruit, mest of hars. Territoriaal gedrag (zitten, patrouilleren en vechten met concurrenten) neemt gemiddeld zo'n 20% van hun tijd in beslag, en zitten ook zo'n 19% (bijvoorbeeld om op te warmen). Met flirten en paren brengen ze 4% van hun tijd door, om tenslotte 1% van hun tijd te besteden aan eieren leggen. De tijdbesteding van de verschillende soorten vlinders kan afwijken van deze gemiddelden. Vlinders die er een territorium op na houden zijn daar vaak intensief mee bezig. Zo sterk zelfs dat ze nauwelijks aan eten toekomen. Specifieke gegevens van het bont zandoogje heb ik niet (het onderzoek is gedaan in een tijd dat de bont zandoogjes nog vrij zeldzaam waren), maar andere territoriale vlinders zoals het bruin zandoogje en de argusvlinder besteden zo rond de 50-55% van hun tijd aan territoriaal gedrag. Het bruin zandoogje kan maar een paar procent van de tijd aan voedsel zoeken besteden, de argusvlinder ongeveer 15%. Zulke vlinders hebben een kort leven...

Boompieper
Foto: xulescu_g [CC BY-SA 2.0]

We zagen in het bos tenslotte ook een boompieper, een soort die je echt moet zoeken in het oosten van ons land. Hij zat in een boom op een kapvlakte en steeg op in de lucht om te zingen, om vervolgens weer te landen op een tak. Lees meer over de boompieper op de site van de Vogelbescherming. Hij duikt even op in de film.

E-mailabonnees kunnen hier klikken om het filmpje van deze week te bekijken.

Baltsende boswitjes

Boswitjes vinden we in Nederland alleen nog in het zuidelijke puntje van Limburg, vooral in mergelgroeves. De soort wordt beschouwd als een uiterst zeldzame standvlinder, volgens de Vlinderstichting. In Estland is deze vlinder wel goed te spotten. In een bos in het noorden van Estland, zag ik het opmerkelijke gedrag dat ik heb vastgelegd in het filmpje. De boswitjes waren aan het baltsen. Wanneer het mannetje een geschikte partner tegenkomt (op zoek naar 'witte vlekken' landt hij bij vergissing wel eens op bloemblaadjes), gaat hij tegenover haar zitten, rolt zijn tong uit en strijkt met zijn antennes over de kop van het vrouwtje. De vlinders klappen daarbij met hun vleugels. Wanneer het vrouwtje paringsbereid is steekt zij haar achterlijf naar voren. Maar zo ver is het in de film nog niet......
Kijk voor meer informatie over het boswitje op Vlindernet.

Baltsende bergeenden

Op Noord Beveland namen we een kijkje in de inlaag Keihoogte bij Wissekerke. Inlagen zijn kleine, later gevormde polders, die achter de zeedijk liggen op plaatsen waar men een doorbraak vreesde. Landinwaarts werd op die plaatsen een "reservedijk" aangelegd, dit werd de inlaagdijk genoemd. Zo ontstonden  gevarieerde natuurgebiedjes dankzij het zoute kwelwater en het zoete regenwater. Bergeenden waren er in voorjaarsstemming en baltsten. Althans, de mannetjes maakten zich erg druk, maar de vrouwtjes hadden meer interesse in eten.... Wie zich afvraagt wat een bergeend doet in een land zonder bergen, kan hier mogelijke verklaringen voor de naam lezen.

Baltsende aalscholvers in de Blauwe Kamer

In deze tijd van het jaar zijn aalscholvers al volop voorbereidingen aan het treffen voor het paarseizoen. De mannetjes vestigen zich op een nest en proberen de aandacht van de vrouwtjes te trekken. Ze klapperen met hun vleugels en laten zo de witte zijvlekken op hun lichaam zien. Ze gooien hun kop in de nek en spreiden de staartveren als een waaier uit. Het mannetje in de film heeft een vrouwtje aangetrokken, maar ze zit er wat mij betreft nog een beetje ongeïnteresseerd bij....