Honderden orchideeën en een raadselachtig nest

Dreigende lucht en regen boven Waalenburg

Donkere wolken pakten zich samen boven de Texelse waddenpolder Waalenburg toen wij ons meldden voor de excursie van Natuurmonumenten. De andere deelnemers hadden zich afgemeld en zo kregen wij een privé-excursie van natuurgids Pam. Het was nog droog toen ze kort de geschiedenis van de polder besprak. Zoals ik al eens schreef in een blog over natuurgebied De Bol bestond het huidige Texel vroeger uit twee eilanden: Texel en het Eijerland. Dorpjes die nu midden op het eiland te vinden zijn, lagen toen aan zee. Waalenburg was destijds een kweldergebied, de kreken in de huidige polder herinneren daar nog aan. De polder is ontstaan in 1654 door aanleg van de Ruigendijk. Met karakteristieke weidemolentjes wordt de waterstand in de polder geregeld. Natuurmonumenten kocht in 1909 hier het eerste stukje natuur op het eiland Texel.

We liepen het veld in, terwijl de eerste spetters vielen. Maar dat deerde me niet, want boven het kruidenrijke grasland jubelden heeeeel veel veldleeuweriken. Trouwe lezers van mijn blog weten hoezeer ik van die vogels houd, die ons bij familiewandelingen in het Limburgse land continue begeleidden in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Ik zei iets over de teloorgang van deze vogel, maar nu was er eens een keer goed natuurnieuws. Pam vertelde dat er vorig jaar maar liefst 250 nesten van veldleeuweriken waren geteld in Waalenburg :). We zagen verder een kievit met twee jongen en een paar grutto's. Een bruine kiekendief wiekte boven 'n plasje.

Wat meer in het oog sprong waren de orchideeën. Zo waren er harlekijnen, die we in april op Voorne Putten hadden gezien. Op de foto deze keer niet een veelvoorkomende paarse harlekijn maar een lichtroze variant. Een tip van Pam is om te letten op de stand van de bloemetjes: bij de harlekijnen staan die losjes langs de stengel, verder uit elkaar.

Harlekijn

Een andere orchideesoort die we konden bewonderen was de brede orchis. Die bloeiwijze is heel compact: de bloemetjes staan heel dicht op elkaar. Deze orchidee heeft een gevlekt blad. 

Brede orchis

De regen zette door tot een kort maar hevig buitje. We doken op elke orchidee, eerst was er één, toen enkele en daarna een groepje. Elke keer zei Pam: er komt nog veel meer. We konden het bijna niet geloven, maar op een gegeven moment stonden ze overal om ons heen. Orchideeën hebben een bijzondere levenswijze, die ik al eens eerder beschreef in dit blogje.

Midden op de boomloze vlakte van dit polderland stond één struik. Pam wees ons op een nest erin. Meerdere gidsen hadden het nest gezien, er leek ook enige activiteit maar er was geen specifieke vogel bij gespot. Het bleef raadselachtig wie dit nest gemaakt had. Het was een flink bouwwerk, te groot voor een zangvogel zoals een merel of zanglijster. Maar ook weer te klein voor een roofvogel. Die bouwen hun nest overigens meestal in hogere bomen. Maar wie weet, had een soort deze struik gekozen bij gebrek aan beter. 

Mijn man had de juiste lengte om de camera boven het nest te houden, zodat we konden zien of er iets in lag. En dat bleek het geval. Een dood vogeltje en twee eieren: blauwachtig en bruin gespikkeld. Geen van ons drieën herkende die eieren, maar we hadden nu een foto om verder te gaan speuren. 

Welke vogel heeft dit nest gemaakt?

We wandelden door een nu wat zonniger polder naar het beginpunt terug en spraken af dat Pam ons zou laten weten van welke vogel het nest was. 's Middags kon ik het natuurlijk niet laten om zelf ook verder te speuren. Ik had tevergeefs heel wat zoektermen geprobeerd, tot ik besloot verschillende middelgrote vogels op te zoeken om te zien wat voor eieren ze leggen. Ik had het net uitgevogeld, toen vijf minuten later een mailtje van Pam binnenkwam. We waren beiden tot de conclusie gekomen dat het om de zwarte kraai moest gaan.

Eieren van de zwarte kraai
Foto nottsexminer - Carrion Crow Nest 17.04.10
(41.2 mm x 28.9 mm Egg Size) Uploaded by Fæ,
CC BY-SA 2.0, Wikimedia

Voor mij was de grootste eyeopener dat het nest vanbinnen zo fijntjes gemaakt is. Ik zie eigenlijk alleen kraaiennesten die hoog in bomen zitten. Dan valt de tamelijk grove buitenkant op met dikkere takken, maar blijft de nestkom voor ons verborgen. Nu kregen we een uniek kijkje in het nest en konden zien dat de kraaienkuikens in een zacht nestje zitten met fijne strootjes, veertjes en pluis. Helaas heeft het voor het kuikentje in Waalenburg geen verschil gemaakt. Er is blijkbaar een reden geweest dat de beide ouders het nest in de steek hebben gelaten.....

Dit is mijn 600ste blog, dus wederom dank aan alle trouwe lezers voor hun belangstelling. Toevallig ging mijn 500ste blog ook over Texel zag ik :).