Krabbenliefde

Wandelend langs een Zeeuws strand kwam ik deze parende krabben tegen. Ik hoefde me niet te haasten om de foto te maken, want het paren is een langdurig gebeuren. Krabben hebben een hard pantser en daarmee kan niet gepaard worden. Het mannetje moet wachten tot het vrouwtje gaat verschalen (vervellen). Daarbij stoot zij het oude pantser af en komt er een nieuw, groter pantser voor in de plaats dat dan nog zacht is. Mannetjes kunnen ruiken of een vrouwtje aan verschalen toe is. Hij neemt dan de positie in boven het vrouwtje en omarmt haar met zijn poten. Hij moet nu geduldig afwachten tot de vervelling plaats vindt. Ook de feitelijke paring kan wat tijd in beslag nemen, bij sommige soorten wel 5 tot 12 uur. Vaak houdt het mannetje zijn omarming vol tot het pantser van het vrouwtje uitgehard is. Deze ridderlijke behandeling is niet zozeer bedoeld om haar te beschermen, maar vooral om te voorkomen dat zij met een ander paart. Meer informatie over krabben vind je op Wikipedia.

Spannende dagen....

Volgens de rangers van de Scottish Wildlife Trust zal het eerste visarendjong bij Loch of the Lowes rond 19 mei geboren worden. Houd de webcam dus in de gaten!

Het huidige paartje is relatief nieuw, het vrouwtje komt er voor het tweede jaar en het mannetje broedt er sinds 2012. De voorganger van het vrouwtje, die sinds twee jaar niet meer naar Loch of the Lowes komt, heeft een geweldig track record. Een paar feiten van de SWT op een rij:

Haar leeftijd werd geschat op: 28 jaar (gemiddeld leeft een visarend 10-15 jaar)

Aantal eieren dat ze gelegd heeft tijdens haar leven: 71

Aantal jonge visarenden dat is uitgevlogen van haar nesten: 50

Geschatte aantal km dat ze gedurende haar leven heeft gevlogen, van en naar haar winterverblijf Afrika is : 206.000 km

Ik ben benieuwd of we in de Biesbosch ook zo'n recordhouder krijgen! Stichting Natuurkanaal legde de Nederlandse visarenden (van grote afstand) vast in dit filmpje. De boswachter van SBB vlogde er al eerder over. Bekijk zijn vlog hier

Meidoorn



De meidoorn doet zijn naam eer aan en bloeit op dit moment uitbundig.

Pollenstorm

Na een mooie en warmere week heeft de koude noordenwind weer de overhand en het weer is de afgelopen dagen onstuimig geweest. De oostenwind bracht vorige week een onverwacht 'cadeautje' mee: miljoenen stuifmeelkorrels van bomen die uitbundig bloeiden. Tuintafels, auto's en stoepen waren bedekt met een geel laagje  stuifmeel. Pollen ofwel stuifmeel zijn de mannelijke sporen van zaadplanten. Met name planten die afhankelijk zijn van windbestuiving, zoals bomen, produceren veel stuifmeel. De wind is immers een minder betrouwbare bestuivingspartner dan bijen of andere insecten die 'netjes' van bloem naar bloem vliegen. Eén hazelaar kan naar schatting 600 miljoen stuifmeelkorrels produceren. Per vierkante centimeter landoppervlak dalen in ons land enkele duizenden stuifmeelkorrels neer. Niet elk jaar produceert een boom even veel stuifmeel; er zijn zogenaamde mastjaren waarin bomen meer bloemen en zaden produceren. Dit jaar lijkt zo'n mastjaar te worden. In de Amsterdamse Waterleidingduinen was de grond bezaaid met uitgebloeide mannelijke bloemen van de beuk, zoals je op de foto's kunt zien. In het filmpje zie je dat de den ook heel wat pollen produceert.

Koud en guur

Volgens de Vogelbescherming zijn alle soorten zwaluwen (huiszwaluw, boerenzwaluw, oeverzwaluw en gierzwaluw) weer in ons land gearriveerd. Voorjaar, zou je denken, maar de temperaturen zijn er niet naar. Gisteren werd een record gebroken: de koudste 26 april ooit gemeten. In sommige delen van het land lag er zelfs een laagje sneeuw. De tuinplanten slaan zich er moedig doorheen en deze kleurige bloemen laten zien dat het voorjaar toch echt aanstaande is. Van boven naar onder: pruimenbloesem, kievitsbloem, tulpen, blauw druifje en wildemanskruid.

Meer gaaien in de tuin

De afgelopen week konden we de gaaien prachtig van dichtbij bekijken in onze tuin. Ze zijn nu op liefdespad en daardoor misschien wat minder schuw dan anders. Ik zie ze in het najaar wel eens eikels verstoppen in onze tuin, maar zodra ik de camera wil pakken zijn ze al gevlogen. In het voorjaar komen overal mini-eikjes te voorschijn, ter herinnering aan de gaaien en hun niet meer opgehaalde of vergeten eikels. De laatste pinda's zijn aantrekkelijk, maar een partner ook en zo konden we zien hoe (waarschijnlijk) de mannetjesgaai het vrouwtje overal volgde. Terwijl de ene gaai aan het pindanetje bungelde, at de ander de laatste malusappeltje uit de boom. Toen zich een concurrent aandiende, vonden er een paar pittige achtervolgingen plaats. En tussendoor poseerden de gaaien vlak bij het keukenraam. Onze tuin is te klein om een gaaiennest te herbergen, maar we hopen dat ze in het park tegenover ons huis gaan broeden. In het takkennest komen een stuk of wat blauwgroene eitjes te liggen. Wie weet zien we de jonge gaaien in het najaar dan weer in onze tuin.....

Visarenden in Loch of the Lowes en Biesbosch

Inmiddels zitten de visarenden bij het Schotse Loch of the Lowes stevig op het nest met in totaal drie eieren. Soms is manlief wel erg druk met zijn maaltijd bezig en dan vergeet hij dat er drie eieren warm gehouden moeten worden. De rangers van de Scottish Wildlife Trust hielden een half uur lang hun adem in, want met de gure weersomstandigheden koelen de eieren snel af. Gelukkig regende het niet en scheen er een zonnetje. Toen bedacht de visarend zich dat hij moest broeden en nam zijn positie op het nest weer in. Behalve het weer, zijn er nog andere redenen waarom het broedsel kan mislukken. Kraaien zitten op de loer om een eitje te verschalken. Het nest wordt ook regelmatig belaagd door buizerds en een concurrerende visarend, die het waarschijnlijk wel handig vindt om in een gespreid bedje te komen. Tot op heden konden de visarenden het onheil afwenden. Hopelijk blijft dat zo.

In mijn blog van 19 maart meldde ik al dat er in Nederland op termijn ook broedende visarenden worden verwacht. Nu, die termijn lijkt aangebroken, want in de Biesbosch zijn twee paartjes visarenden gespot. Niet alleen bouwen ze aan een nest maar ze hebben ook al gepaard. Lees meer over deze visarenden op de weblog van de boswachters van de Biesbosch. Misschien kunnen we dit jaar de eerste jonge visarenden in Nederland verwelkomen.

Gaai

De gaai snaait de laatste pinda's uit het netje in onze tuin. Prima, want tegen de tijd dat de jonge vogels worden geboren is het niet meer verstandig om pinda's te voeren. Die liggen de jonkies te zwaar op de maag.

Naar de bollen

Op de terugweg van de Amsterdamse Waterleidingduinen nog even langs de bollenvelden gereden, hoort erbij in het voorjaar. Op de heenweg stonden we in de file tussen de Keukenhofbezoekers......

Zand- of duinhagedis

In maart en april komen de zandhagedissen, ook wel duinhagedissen genoemd naar het gebied waar zij leven, te voorschijn uit hun winterslaap. Op warme zuidhellingen liggen zij in de zon te bakken om op temperatuur te komen. De oude huid wordt afgestroopt en vervangen door een nieuwe huid waarin de hagedis weer even kan groeien. De flanken van het mannetje zijn in de paartijd groen gekleurd. Hij gebruikt de groene flanken niet alleen om potentiële vrouwtjes van zijn fitheid te overtuigen, maar ook om concurrenten te imponeren. De eieren worden in een zandholletje gelegd. Afhankelijk van de leeftijd van het vrouwtje, legt zij tussen de 4 en 14 eieren.
Zandhagedissen leven van insecten zoals sprinkhanen, kevers, spinnen en rupsen.